leuk om kennis te maken

​​​

Mijn naam is Ella - welkom hier, op deze plek.

Als kind voelde ik de wereld met al haar kleuren. Ik was nieuwsgierig, vurig, vrij.

Mijn lichaam wist wat mijn hoofd pas veel later begreep: dat leven geen routekaart heeft, maar een eigen ritme.

​

Toen ik ouder werd, raakte ik, zoals veel van ons, dat ritme kwijt. Ik werd sneller dan mijn systeem aankon. Buiten won het van binnen.

Tot mijn lichaam me zachtjes terugriep: eerst met signalen, later met stiltes.

​

De ontmoeting met liefdevolle aandacht voelde als thuiskomen.
Een energie die zich toonde als een groot vangnet om mij heen.
Een veld waarin ik me volledig mag laten dragen.
Elke keer weer, en juist wanneer ik denk: ik weet het echt even niet meer...

​

Het leerde me om te blijven luisteren.
Om trager te zijn dan mijn gedachten.
Om te zakken wanneer alles in me wilde versnellen.

En misschien wel het belangrijkste: om te voelen dat ik niet hoef te worden, omdat ik er al ben.

Die eenvoud klinkt soms groot, maar is juist heel menselijk.

​

De wereld beweegt veel te snel.
Te snel voor lichamen.
Te hard voor onze harten.

Ik zie hoe mensen hun eigen ritme verliezen en niet omdat ze het niet kennen,
maar omdat het leven weinig ruimte laat om ernaar te luisteren.

Dat raakt me zo enorm...
Omdat ik weet dat er niets mis is met ons. Het tempo is alleen niet van ons.

En we hoeven niet tegen het systeem te zijn.  We hoeven niets te doorbreken.

We hoeven alleen te vertragen, zodat jouw lichaam zich kan herinneren welk ritme wél klopt.

Van daaruit mag het leven weer vóór je werken,
in plaats van dat jij jezelf voortdurend aanpast aan iets
wat je uitput.

In de ruimte die ik creeer zakken we samen.
Tot je lichaam weer voelt hoe het is om geleid te worden van binnenuit.

 

Leven beweegt in golven. In seizoenen.
In adem en loslaten.

Soms zon. Soms maan.

En in elk seizoen ligt wijsheid verscholen, als je durft te vertragen.

​

In mijn werk begeleid ik mensen terug naar dat ritme.
Terug naar het lichaam als kompas.

Naar een plek waar je veilig kunt landen.
Waar het hart geen haast kent.
Waar stilte geen leegte is.​

​

Wanneer iemand tijdens een sessie zachtjes uit zijn hoofd zakt en het lichaam opnieuw adem hoort halen, dáár gebeurt het.
Aanraking herinnert het lichaam dat het niet meer hoeft vast te houden - dat het veilig is om te verzachten en los te laten.

​

Dat is waarom ik doe wat ik doe.
Omdat ik geloof dat er niets krachtiger is dan een mens in zijn eigen ritme.
In jouw eigen lichaam...
In jouw eigen waarheid...

​

Ik reik mijn handen naar jou uit.
Zodat jij je weer kunt verbinden met dat stille weten dat nooit verdwenen is, alleen wat dieper ligt.

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten, precies waar je bent.

​

Liefs,
Ella